Güneþ tepede...

Mayýþtýrmýþ tüm huzursuzluklarý...

Sahilin kumlarý; izini göstermeye korkarcasýna narin,

basýnca üstüne mutlu ayaklar...

Sonra periyodik kuþ seslerine karýþan rüzgar...

Tenleri yakýyor  mutluluktan... 

Uyumak istemiyor beden,

Bu eþsiz seramoniyi kaçýrmak endiþesi hakim...

 Ama gözler kapalý...

Salýyor antikorlarýný cümle derdin üstüne...

Duyduðum ufaklýðýn sesi galiba,

Dur bi bakayým; ya da oynasýn kerata...

Uzaðým þu an hüzün krallýklarýna...

Bana dokunamazlar,

Rüzgarýma,martýma,dalgama...

Yola çýktým uçsuz bucaksýz maviliðin tam orta yerinden...

Fýrlattý beni bir hýþýmla,

kollarý güçlü yaratýcý beden...

Ýlerliyorum þimdi son sürat,

Nereye uðrayacaðýmý, nerede duracaðýmý bilmeden

Büyüyorum bir yandan da benim gibi diðer taþaron meçhullerle

Yolum uzun sonra...

Görünüyor ,daðlarý titreten hüzün...

Nasýl görünmesin ben bile korkar oldum sesimden,

yaklaþtýkça mutlu çýðlýklara...

Bana sormadýlar oysa ben istemezdim;

þimdi kendim bile engelleyemem artýk felaketimi...

Oysa hiç istememiþtim ilþmeyi;

Rüzgarýna,martýna,yavruna...

Kulaklarý saðýr eden bir sessizlik önce...

Duygu karmaþasý; bu ne muazzam beyazlýk...

Sonra kavrama dört kolla ölüm korkusunu,

Ama son ana kadar boyun eðmemek gerek...

Gel yavruuuuuuuaahhh!...................

Boþluktayým þimdi etraf silüetlerle dolu...

Ben kýpýrdamýyorum kollarým inatçý.

Arýyorum fersiz tuzdan kavrulmuþ gözlerimle,

Karmaþanýn tam ortasýnda huzuru,

sonra yavrumu...

Ama ne mümkün kurtulmak,

Vuruyor bedenim kendini, kaptýrmýþ sulara,

hacmini büyütüyor her defasýnda acýlarýmýn;

Bir o duvara bir bu duvara ...

Ben korkmam acýlardan da; yavrum anlamasa...

Duruyorum þimdi öylece...

Aynalar göstremez þu halimi,

Her yer ýslak ,gözleri hiç saymazsak...

Kanýyor her yeri bensiz vücudumun...

Ve ben arýyorum bi' çare:

"Neredesin yavrum!"

Sokaklar mý, o da ne?

Ne mümkün görmek az önceki nizamý...

Cehennem mi, o da ne?

Daha aðýr ne yaþayabilirim ki ?

Hatta niye yaþamalýyým ki?

Ama olmaz bulmalýyým onu...

Hayýr, o da deðil, acaba...

Yok yok oðlum dayanmýþtýr benim...

Babasýna çekmiþtir onun kollarý da...

Neredesin yetti bu oyun gel artýk...

Herþey yerle bir ,yer de bir...

Bakmak bile yoruyor karmaþaya deðil ki yaþamak...

Sonra ölümün aðýr kokusunu oksijen diye çekmek 

Ciðeri beþ para etmez sularýn tam ortasýnda...

Ellerim parçalamak istiyor tüm bedenimi... 

Bense kararsýzým þimdi; Neye aðlamalý...

Sularýn altýndaki hatýralaramý,

yoksa üstünde "yaþamak" zorunda býrktýklarýna mý...

Acaba aðlamalý mýyým ben de?

Kaldýrýr mý bir sulu gözü daha bu aðýr zaman...

Bu aðýr aksak dünya...

Yoksa fýrlamalý mýyým yerimden...

Öyle ya bekler bir çift çamurlu týrnaðý kurtuluþ ümidi...

Ama kalkamam ki;

kalkarsam bilemem nerelere sýðdýracaðýmý;

Benden gelip kollarýmda kalan,

bir küçük ýslak bedeni...

Beni affet yavrum!..

Bu dalgalý dünyanýn tam ortasýna attým seni...         

Bir kilo demir mi daha aðýr,

Yoksa bir kilo pamuk mu?

Yoksa ben mi yanlýþ hissediyorum tenini...

pamuðun verdiði hisle çok benzer oysa ki...

Bense demir gibi, kaskatý...

Sýkmýþým yumruðumu,

kalp masajý yapýyorum kendime...

vuruyorum þuursuz...

Çalýþ ulan çalýþ...

Baþla atmaya yeniden...

Kirala kendini yine bir geceliðine...

git tanýmadýðýn eller sýksýn,acýtsýn canýný...


Sonra yine bir beyazlýk kaplýyor odayý...

göz kapaklarýmýn atýnda bir ben görüyorum oysa...

Biliyorum pamuk yine...

Gözüm kamaþýyor bakamýyorum...

Kömür arýyorum sürmek için göz altýna..

Yok...

Bulamýyorum...

Her yer kapalý...

Benim ki de saflýk iþte...

Hem de gecenin bu saatinde...

Tabi her yer kapalý...

Rüya gördüðünü sanmakla meþgul ehl-i beþer...

þu vakit...

Ama sen hariç...

Ha bir de ben...

Rüya görmeye yatýyorum rüyada,geceden...

rüyasýzlýk kabusum oysa biliyorum...

Sonra tekrar dönüyorum kendimde olan bana...

Keþf-i aþktan, keyfe kederden, kalbe zarardan...

Kurtuluyorum cümlesinden...

soðuk terimle üþüyor emanet beden...

Ama ben atýyorum ýslak yorganý üstümden...


Ve sarýlýyorum pamuk yastýðýma hafiflerken...

Görebiliyorum hala...
O ilk  gün ki; bakislari , yansitan tüm bilesenlerini günesin,
Isitan donan bütün hücrelerimi yeniden,yeniden..
Bense bakamam korkarim gözümü almasindan,
Kamasmasindan,
Ellerine birakilmaya,
Dünden hazir olan,o malumun, o mazlumun...


Ama sonrasini da görebiliyorum,
ilk atilan tirnagi, tam ortasina hz. güven' in...

Sonra yere düstügümü hatirliyorum...
Newton'un elmasi gibi...
Dün gibi, bir cogu dinler gibi...
Ama hep o elmalarin sucu...
Öyle ya; öyle tabi...
Isterseniz Iblis'e sorun!
Canli sahidi!...
Ah o elmalar, ah!!


Sonra ayaga kalkma hissi, basarisizlik...
Deneyisler ardi sira...
Maglubiyet galiba...
Aklimda...
Silinmez bu ucu yanik fotograf...
Bosuna ugrasmasin kimse...


"Temizlenmem gerek!" diyorum sonra sonra...
"Göstermem lazim herkese camurlanmis da olsa yüzümü!"

Tazyikli su acitiyor basta sicak vücüdumu.
Bir o kadar da mutluyum ama görünmeyen gözyaslarima...
Agliyorum, bagiriyorum, bir yandan devam etmekte hala 
Tazyik ve su...

Benden önce bembeyazdi oysa ki havlu...
Varsin olsun son bir defa kirletiyorum ;
Temizlenmek pahasina da olsa...


Hangi duyguyla  bilmiyorum ama;ictigim gazoz geliyor aklima...
Yankilanan metal kapak sesi ,eski hamamin duvrlarinda...
bir rahatlama belki  de sesle beraber...
Havluyla, suyla;
Camurla,elmayla... Yasama verilen kurbanlarla...

Sonunda yeniden hatirliyorum...
Gücüm yetiyor, yapabiliyorum 
Sahiplenebiliyorum ne varsa hesapta gecmisten kalan...

Ve belki ilk defa bu kadar kararli yükseliyor sesim
Sonunu bekleyen sonsuzluga :                                      

Tamam.. Üstü kalsin...
                                          

 

"Gecelerin puslu, zifiri olani makbul, yildizi bol olani degil"

diyen kalpte;

 varsa sikinti geceden kalma,

geceden karanlik...

Ya da seviyorsa oynamayi eller

yorgun siselerle...

Kandiriyorsa rüyalar,

düslerin alayi mevzu bahisse...

Bastigin kaldirim kayiyor da

sen yürümüyorsan...

Sonra catlak duvarlarin üstüne yikilmasi,

büyük bir tehlikeyse titrek bedenin icin...

Sigarani sen degil de soguk rüzgar iciyorsa seve seve... 

Solgun yüzüne düsen kar tanesini temizlemeye yoksa derman...

Sonra bütün arabalarin "klakson" denilen silahlarini

sana yönelttigini düsünüyorsan...

Anahtari ters yöne cevirerek

acabilecegini düsünüyorsan hala,

evinin hirsizlara maden kapisini...

Ve her zaman oldugu gibi yemegini,

yarim yamalak  yedikten sonra,

sadece gözünü kapamak icin koyacaksan basini,

o sirke kokan, kabartilmaya muhtac yastiga...

Sen bu yasama layik degilsin galiba...

       O zaman git ve martilara simit atmakla basla!...

Soguk yalamakta sokagi...

Tüm tozlarina dokunmasa da

birkac kuru yaprak,

birkac cift ayakkabi kapida,sahipsiz;

o eski yollarin sahidi...

Ve damlamakta birkac damla kar eskisi;

kedilerden ziyade tek dostu martilar olan,

eski damdan...

Ahsap diregin ucundan düsmemek için sarkan,

bir yandan da titreyen;

 göstermemek için

tüm çiplakligiyla sokagin hüznünü, 

gazli bir sokak lambasi...

Sonra cigirtkan köpegi mahallenin,

ilk defa böylesine suskun...

 Ve evlerinde mahalleli ,es ,dost...

 Sessiz cigliklariyla;

citirdayan odun seslerini, ahsap zemin catirdilarini

büyük bir azimle bastiran;

ama koca yüreklerine  

kücücük bir faninin ölümünü sigdiramayan.

Ve en nihayetinde yükselen ars'a

 ama  muallâk' a simsiki sarilan,

kaybetmemek için tüm maneviyatini , "var" ini

bu sarhos dünyanin,

bakan geri dönüssüz son bir damla göz yasiyla yukaridan :

Ölümlü...

Gözyaslarim unutmustu yolunu...

Korkuyordu gidecegi yolu bulamamaktan.

Cekingen hareketlerle ilerliyordu;

Bir yandan da soruyordu nereye gittigini...